"Mrok jest po naszej stronie" Katarzyna Zyskowska

Autorka: Katarzyna Zyskowska

Tytuł: Mrok jest po naszej stronie

Kategoria: literatura piękna 

Wydawnictwo:  Znak Literanova 

Premiera: 26.11.2025

Ilość stron:  448

Oprawa: miękka ze skrzydełkami 

W moje ręce wpadł Mrok… i już w nich zostanie na długo. ❤️‍🔥

To jedna z tych historii, która wchodzi w człowieka jak chłodny, listopadowy wiatr – nie pyta, czy może wejść, po prostu to robi i zostawia Cię z uczuciem, którego nie da się łatwo opisać. Klimat, który unosi się nad każdą stroną. Od pierwszej strony otula cię specyficzny, intensywny nastrój. To świat przedwojennej i powojennej Warszawy, pokazany z niezwykłą dbałością o detale – od blasku literackich salonów przy stolikach Boya-Żeleńskiego czy Tuwima, aż po nędzę Powiśla. Autorka nie boi się kontrastów i mroku, ale robi to z taką czułością, że ten mrok staje się niemal intymny, ludzki. W centrum jest spotkanie dwojga ludzi: młodej, wrażliwej pisarki Chany (później Hanny) i żydowskiego prawnika Ariego (później Lwa). Łączy ich fascynacja, podobne ideały i uczucie, które rodzi się nagle, w dramatycznych okolicznościach.

To NIE jest prosta historia miłosna. To opowieść o tym, jak wielka Historia deptcze ludzkie losy, zamieniając ideały w ideologię, a miłość w pole walki. Spotykają się ponownie po latach, każdy już kimś innym, obarczonym wyborami, zdradą i winą. To właśnie moment ich powtórnego zetknięcia – kata i ofiary – był iskrą, od której autorka zaczęła pisać tę powieść. Mamy tu bohaterów, którzy żyją, oddychają i łamią serce. Hanna/Chana,  obserwujemy jej drogę od wrażliwej podlotki po kobietę, która w brutalnych czasach stalinizmu musi stać się walczącą o przetrwanie lwicą. Jej rozwój jest poruszający.
Arie/Lew, jego przemiana jest najbardziej wstrząsająca. Z młodego idealisty, marzącego o sprawiedliwym świecie, staje się funkcjonariuszem aparatu przemocy. Autorka podkreśla, że ta przemiana, choć może szokować, była inspirowana prawdziwymi życiorysami.
Nikt tu nie jest czarno-biały. To właśnie największa siła tej powieści. Widzimy bohaterów z pełną gamą uczuć, słabości i wewnętrznych rozterek, co sprawia, że są nieprawdopodobnie autentyczni.

Początek jest umiarkowany, ale uwierzcie mi – około połowy coś "klika" i książki po prostu nie da się odłożyć. Napięcie rośnie z każdą stroną.  Styl Katarzyny Zyskowskiej jest przepiękny i wymagający. To język obrazowy, pełny sensualiów, ale też powtórzeń i powrotów do tych samych scen jak w natrętnych wspomnieniach. Czyta się to ze "ściśniętym brzuchem i z gulą w gardle", a jednocześnie chce się delektować każdym zdaniem.

Dla kogo jest ta książka?

Ta powieść jest dla ciebie, jeśli:

✅️ Szukasz dojrzałej, mrocznej historii, w której miłość jest tylko jednym z wielu żywiołów.
✅️ Lubisz wciągające powieści historyczno-obyczajowe z genialnie odtworzonym tłem (tu: Warszawa lat 30. i 50.).
✅️  Cenisz psychologiczną głębię i bohaterów, których nie da się łatwo ocenić.
✅️ Jesteś gotowy/gotowa na silne emocje – ta książka nie oszczędza czytelnika, niektóre sceny są brutalne i wstrząsające.

Moja ocena:  9/10 🌟

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova za egzemplarz książki. 

"Polowanie na antylopy" Peo Bengtsson, Valle Wigers

Autorzy: Peo Bengtsson, Valle Wigers

Tytuł: Polowanie na antylopy 

Tytuł oryginału: Dit antiloper komercyjne főr alt drinka

Kategoria: thriller 

Wydawnictwo: Lava Publishing

Premiera: 17.12.2025

Ilość stron: 234

Oprawa: miękka ze skrzydełkami 

📚 Ucieczka w raj, który okazał się pułapką – tak w dwóch słowach można opisać moje pierwsze wrażenie. „Polowanie na antylopy” od razu wciąga atmosferą napięcia, ukrytego pod pozorami tropikalnego raju na Bali. To nie jest lekka podróżnicza opowieść, a thriller, który od pierwszej strony miesza w głowie i nie pozwala się oderwać.

🌴Historia Kirsten, która po osobistej tragedii ucieka na drugi koniec świata, by zaczynać od nowa, wydaje się znajoma. Szybko okazuje się jednak, że autorzy prowadzą nas znacznie dalej. Bali staje się sceną dla mrocznej gry, w której stawką jest przetrwanie, a granice między romansem a manipulacją, pomocą a wykorzystaniem, są niepokojąco płynne. Fabuła konsekwentnie kwestionuje prosty podział na ofiarę i oprawcę, co sprawia, że do końca nie wiemy, komu tak naprawdę ufać.  Bohaterowie nie dają o sobie zapomnieć.
Kirsten to postać, której  momentami współczułam, a momentami… zupełnie jej nie rozumiałam. Jej decyzje bywają szokujące, ale w kontekście traumatycznych przeżyć zyskują sens. Max jest uosobieniem magnetycznego, ale niebezpiecznego chaosu – pociąga i odpycha jednocześnie. Relacja między nimi to mieszanka intensywnego pociągu, zależności i strachu, która wywołuje prawdziwe emocjonalne tornado. To nie są cukierkowi bohaterowie, ale ludzie z krwi i kości, zmuszeni do podejmowania niemoralnych wyborów.
Skandynawska precyzja w tropikalnej scenerii. Miejsce  akcji jest idealne – autorzy stopniowo dokręcają śrubę napięcia, nie potrzebując taniej sensacji. Mamy tu momenty refleksji przeplatane nagłymi, mocnymi zwrotami akcji. Styl pisania jest bezpośredni i sugestywny; czuć w nim skandynawski chill, nawet gdy akcja rozgrywa się w upalnej Azji.

🎯  Dla kogo jest ta książka?

Ta powieść sprawdzi się u Ciebie, jeśli:

✅️ Szukasz thrillera psychologicznego z mrocznym romansem w tle.
✅️  Lubisz historie, w których postacie moralnie szarzeją, a ich motywacje są złożone.
✅️ Cenisz klimatyczne settingi – tu Bali to nie tylko tło, ale niemal osobny bohater.
✅️ Szukasz książki, która wciągnie cię emocjonalnie i zostawi z ważnymi pytaniami.

„Polowanie na antylopy” to mocny, dobrze skonstruowany thriller, który trzyma w napięciu nie tylko przez fabularne zwroty, ale też przez psychologiczną głębię konfliktu. To opowieść o granicach, które przekraczamy, by przeżyć, i o cenie, jaką za to płacimy.

Moja ocena: 7/10 ⭐

Polecam, jeśli masz ochotę na lekturę, która nie pozwoli ci przejść obojętnie.

A co wy sądzicie o thrillerach, w których tłem jest tropikalny raj? Lubicie, gdy idylliczna sceneria kontrastuje z mroczną fabułą? Dajcie znać w komentarzach! ✨

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Lava za egzemplarz książki. 

"Nikt nie może się dowiedzieć" Anna Kurzaj

Autorka: Anna Kurzaj

Tytuł: Nikt nie może się dowiedzieć 

Kategoria: literatura obyczajowa 

Wydawnictwo: Novae Res 

Premiera: 15.12.2025

Ilość stron: 260

Oprawa: miękka ze skrzydełkami 

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki „Nikt nie może się dowiedzieć” Anny Kurzaj. To moje pierwsze spotkanie z tą autorką i muszę przyznać, że ta słodko-gorzka opowieść o studenckim życiu zostawiła we mnie dużo emocji. Od pierwszych stron poczułam ten specyficzny klimat. Mieszankę beztroski akademickiego życia i tych wewnętrznych niepokojów, które towarzyszą wkraczaniu w dorosłość. Autorka doskonale oddała ten moment, gdy pozornie wolni i radośni, tak naprawdę borykamy się z pierwszmi poważnymi dylematami serca.

📖 Fabuła jest pełna sekretów.  Historia skupia się na Maćku, studencie drugiego roku, który próbuje dojść do siebie po rozstaniu z dziewczyną, Gosią. Jego ucieczką od problemów staje się… tajemnicza koleżanka z uczelni. O niej nikt nic nie wie, a ich relacja od początku owiana jest sekretem. To, co zaczyna się jako niewinna ucieczka, szybko przeradza się w grę namiętności, kłamstw i trudnych wyborów. A komplikacji przysparza decyzja Gosi o powrocie. Maciek staje na rozdrożu, rozdarty między przeszłością a nowym, pochłaniającym go uczuciem. Bohaterowie budzą emocje.  Maciek – jego zagubienie i wewnętrzne rozdarcie są bardzo autentyczne. To nie czarno-biała postać, a młody człowiek, który popełnia błędy i szuka swojej drogi. Tajemnicza dziewczyna – jej enigmatyczność jest magnesem dla głównego bohatera i… dla czytelnika. Chce się odkryć, co kryje się za jej maską. Gosia – powrót byłej dziewczyny wprowadza dodatkowe napięcie i pytanie: co tak naprawdę znaczy „być sobą” w relacji? Historia wywołuje całą gamę emocji – od ciekawości, przez współczucie dla bohaterów, po lekką frustrację ich wyborami. To dobry znak, bo znaczy, że losy postaci nie są obojętne.
Książkę  czyta się bardzo szybko i lekko. Anna Kurzaj ma przyjemny, przystępny styl pisania, który idealnie pasuje do młodzieżowej konwencji. Akcja nie zwalnia, a sekrety i napięcie między postaciami sprawiają, że ciężko się oderwać – idealna lektura na dwa wieczory.

Dla kogo jest ta książka?

Myślę, że „Nikt nie może się dowiedzieć” szczególnie spodoba się:

✅️ Młodym dorosłym – tym, którzy sami są na etapie studiów lub niedawno go przeżyli.
✅️ Miłośnikom lekkich, ale emocjonalnych obyczajówek z wątkiem romansu i sekretów.
✅️Osobom szukającym prostej, wciągającej historii na kilka  zimowych wieczorów.

Choć książka jest skierowana głównie do młodzieży, jej uniwersalne tematy (wybory, dojrzewanie, pierwsze miłości) mogą trafić też do szerszego grona.
To solidna, emocjonalna lektura, która w przyjemny sposób dotyka ważnych tematów. Nie jest to może literacka rewolucja, ale na pewno udana i wciągająca opowieść o dorastaniu, za które autorka zasługuje na uznanie.

Moja ocena: 7/10 ⭐

Czy „Nikt nie może się dowiedzieć” to książka dla Ciebie? Jeśli masz ochotę na lekki, ale momentami gorzki powrót do świata studenckich dylematów i tajemnic – zdecydowanie tak.

A jak u Was? Lubicie takie klimaty powrotu do lat młodości i skomplikowanych wyborów serca? Dajcie znać w komentarzu! 😊👇

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res za egzemplarz książki. 

"Odcienie przemocy" Grzegorz Karwowski

Autor: Grzegorz Karwowski 

Tytuł: Odcienie przemocy 

Kategoria: kryminał 

Wydawnictwo: Novae Res

Premiera: 15.12.2025

Ilość stron: 328

Oprawa: miękka ze skrzydełkami 

Zanim zaczęłam czytać „Odcienie przemocy”, wiedziałam, że będzie to mroczny kryminał. Nie spodziewałam się jednak, że autor, Grzegorz Karwowski (znany wcześniej jako Jan Gieka), wrzuci mnie prosto w serce tej historii już od pierwszej strony. To nie jest opowieść o wybitnych detektywach w białych rękawiczkach. To wciągający i mroczny obraz Warszawy, gdzie z Wisły zostaje wyłowione ciało młodej kobiety, Karli Bielskiej, a poszukiwanie prawdy jest jak brodzenie w błocie – każdy krok pozostawia ślad.

🔍 Akcja zaczyna się od makabrycznego odkrycia i od razu pędzi do przodu. Śledztwo toczy się jednocześnie na dwóch, pozornie przeciwnych, frontach. Z jednej strony jest komisarz Jan Grot – policjant z bagażem doświadczeń, który nie zawsze trzyma się procedur. Z drugiej – Bursztyn, partner ofiary, człowiek z półświatka, który by znaleźć sprawcę, nie cofnie się przed niczym. Obserwowanie, jak ich drogi się splatają, a prosta z pozoru sprawa morderstwa odsłania głębsze, mroczne korzenie, jest naprawdę wciągające. Autor świetnie pokazuje, że świat zbrodni i świat sprawiedliwości to często naczynia połączone.

Bohaterowie, których nie da się lubić. I to jest dobre! 😶
Czy bohaterowie są sympatyczni? Nie. I właśnie to jest tu najmocniejsze. Jan Grot to samotnik po przejściach, którego prywatne życie jest w rozsypce. Bursztyn to drobny diler, nie stroniący od agresji. Nie łatwo się z nimi utożsamić, ale są niewiarygodnie autentyczni i zapadający w pamięć. To właśnie przez ich niedoskonałości i wewnętrzne konflikty historia zyskuje na emocjonalnej głębi. Nie ma tu czarno-białych podziałów – są tylko różne odcienie szarości i moralne kompromisy.

Tempo i styl to  jak jazda bez trzymanki 🚗💨 Historia opowiadana jest z dwóch perspektyw. To genialny zabieg, który pokazuje, jak ten sam świat może wyglądać zupełnie inaczej w oczach stróża prawa i przestępcy. Język jest prosty, czasem dosadny, co tylko potęguje realizm.  Jest dynamicznie i momentami chaotycznie. Dialogi dominują nad długimi opisami, co sprawia, że strony mijają w ekspresowym tempie. Jeśli lubisz, gdy akcja nie zwalnia, to tu się nie zawiedziesz. Jednak chaos na początku jest lekko dezorientujący.

Dla kogo jest ta książka?

✅️Dla miłośników mrocznych, miejskich kryminałów w stylu skandynawskim.
✅️Dla osób, które w fabule cenią autentycznych, nieidealnych bohaterów ponad techniczne zagadki.
✅️ Dla czytelników szukających realistycznego obrazu warszawskiego półświatka i policyjnej rzeczywistości.
✅️Jeśli wolisz lekkie kryminały z przymrużeniem oka lub kryminały klasyczne – ta pozycja może nie być dla Ciebie.

Moja ocena: 7/10 ⭐

„Odcienie przemocy” to mocny, dobrze skonstruowany debiut (pod prawdziwym nazwiskiem autora), który czyta się jednym tchem. Doceniam odwagę w kreacji bohaterów i surowy klimat. Punkt  ujmuję za lekki chaos narracyjny, który momentami wybijał mnie z rytmu.

A teraz pytanie do Was. Jaka była ostatnia książka, która pokazała Wam, że „dobry” bohater wcale nie musi być sympatyczny? Dajcie znać w komentarzach! ✨

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res za egzemplarz książki. 

"Lolita" Vladimir Nabokov

Autor: Vladimir Nabokov

Tytuł: Lolita

Kategoria: literatura obyczajowa 

Wydawnictwo: W.A.B.

Premiera: 29.10.2025

Ilość stron: 336

Oprawa: twarda 

💔RECENZJA💔

Czy książka może być jednocześnie arcydziełem i doświadczeniem, po którym chce się wziąć długi prysznic? „Lolita” Vladimira Nabokova udowadnia, że tak. To moja najtrudniejsza i najbardziej fascynująca lektura ostatnich lat — prawdziwy rollercoaster emocji.

Od pierwszych stron zostałam oczarowana. Język VladimiraNabokova jest absolutnie hipnotyzujący — pełen poezji, gier słownych i niesamowitej wrażliwości na detal. Czytałam zdania po kilka razy, zachwycona ich konstrukcją. Ten zachwyt trwał może… godzinę. Bo bardzo szybko dotarło do mnie, że te piękne słowa opowiadają potworną historię. To uczucie rozbicia między zachwytem a obrzydzeniem towarzyszyło mi przez całą lekturę.
To nie jest „romans” czy „zakazana miłość”, jak czasem bywa upraszczana. To studium obsesji i manipulacji. Czterdziestoletni intelektualista zakochuje się (a właściwie ogarnia obsesją) dwunastoletnią Dolores, córkę swojej gospodyni. Cała opowieść prowadzona jest z jego punktu widzenia, jako swego rodzaju pamiętnik lub usprawiedliwienie. To klucz do zrozumienia tej książki — widzimy świat przez filtr chorego, ale niezwykle błyskotliwego umysłu, który stara się nami manipulować tak samo, jak manipuluje bohaterami w książce.

Z kim tu sympatyzować?

Czterdziestolatek to jeden z najciekawszych i najtrudniejszych narratorów w literaturze. Jest oczytany, ma genialne poczucie humoru i potrafi być przejmująco szczery. I właśnie to czyni go tak niebezpiecznym. Nabokov każe nam go słuchać, ale jednocześnie zmusza do nieustannego kwestionowania każdego jego słowa. To, co on nazywa „miłością” i „tragedią”, my widzimy jako przerażające nadużycie i zbrodnię. Ta wewnętrzna walka  między chwilowym zrozumieniem a ostatecznym potępieniem. Ta historia jest niesamowicie wyczerpująca emocjonalnie.
Dolores Haze (Lolita) w narracji Humberta jest „nimfetką”. Mitologiczną, uwodzicielską istotą. Ale gdy przeciskamy się przez jego słowa, zaczynamy dostrzegać zwykłą, zagubioną nastolatkę: kapryśną, zafascynowaną popkulturą, pragnącą normalności. Jej tragedia polega na tym, że w tej historii nie ma własnego głosu. Jest zawsze przedmiotem czyjejś obsesji. To właśnie o niej myślałam najczęściej po zamknięciu książki.

Nie jest to książka do pochłonięcia w jeden wieczór. Tempo akcji bywa nierówne. Są momenty pełne napięcia, ale też fragmenty, które celowo spowalniają, tonąc w opisach, retrospekcjach i filozoficznych dygresjach. To wymaga skupienia i cierpliwości. Styl pisania to prawdziwa wirtuozeria. Nabokov igra z konwencjami, sypie aluzjami literackimi i językowymi kalamburami. Czytanie „Lolity” to też lekcja pokory. Sięgałam po słownik częściej niż przy jakiejkolwiek innej książce! To dzieło o tym, jak język może zarówno ukrywać, jak i odsłaniać prawdę.

Dla kogo jest ta książka?

To pytanie najważniejsze. „Lolita” NIE JEST DLA KAŻDEGO. Temat jest wyjątkowo trudny i może być głęboko raniący.

Sięgaj po tę książkę, jeśli:

✅️Cenisz literaturę piękną i nie boisz się wyzwań.
✅️ Interesuje cię psychologia, mechanizmy manipulacji i studium zła.
✅️ Jesteś gotów/-a na lekturę, która nie daje prostych odpowiedzi i zmusza do myślenia.
✅️Rozumiesz, że opis nie równa się aprobacie.

Odradzam, jeśli:

🚫Szukasz lekkiej rozrywki lub jednoznacznej moralnie opowieści.
🚫Temat nadużyć jest dla ciebie zbyt osobisty lub zbyt bolesny.

Moja ocena i pytanie do Was

To książka, którą się podziwia, analizuje, o której się dyskutuje,  ale którą trudno „lubić” w tradycyjnym sensie. Jej wartość literacka jest niepodważalna, a emocjonalny ciężar ogromny.

Moja ocena: 8/10 🌟

A teraz pytanie do Was, bo bardzo jestem ciekawa.
Czy uważacie, że piękno języka może być usprawiedliwieniem dla opowiedzenia drastycznej historii? I czy „Lolitę” należy czytać jako przestrogę, czy jako dzieło sztuki dla sztuki?

Czekam na wasze opinie w komentarzach! 👇 A jeśli czytaliście — jak poradziliście sobie z tym wewnętrznym rozdwojeniem?

Bardzo dziękuję Wydawnictwu W.A.B za egzemplarz książki. 

"Wszystko czego pragnę na Święta to Ty" Michalina Kowolik

Autorka: Michalina Kowolik 

Tytuł: Wszystko czego pragnę na Święta to Ty 

Kategoria: literatura obyczajowa 

Wydawnictwo: Videograf 

Premiera: 17.11.2025

Ilość stron: 320

Oprawa: miękka 

Hej, książkowi przyjaciele! ❄️ Dziś opowiem Wam o lekturze, która jest jak gorąca czekolada z bitą śmietaną – słodka, rozgrzewająca i idealna na długi, zimowy wieczór. „Wszystko czego pragnę na Święta to Ty” autorstwa Michaliny Kowolik to świąteczna opowieść, od której bije ciepło choinkowych lampek i czuć zapach piernika. To właśnie ta magia sprawiła, że od pierwszej strony poczułam ten wyjątkowy, grudniowy klimat!

Zuza i Daniel – dwa światy, jedno (fałszywe) zaangażowanie ❤️🔥
Historia opiera się na znakomitym kontraście. Zuza to osoba, która Boże Narodzenie kocha całym sercem – to dla niej synonim magii i rodzinnego ciepła. Jej przeciwieństwem jest Daniel, który najchętniej wykreśliłby święta z kalendarza. Gdy zawiłe okoliczności zmuszają tę dwójkę do udawania pary, zaczyna się prawdziwy festiwal złośliwości i ciętych ripost. Ten motyw „fake dating” połączony z „hate-to-love” naprawdę działa!

Emocje, które zostają na długo 🥺
Michalina Kowolik stworzyła bohaterów, którzy są autentyczni i złożeni. Zuza i Daniel nie są idealni – oboje noszą w sobie ciężar tajemnic z przeszłości. Ich relacja to nie tylko komediowe utarczki, ale też stopniowe odkrywanie wrażliwości drugiej osoby. Czytając, przeżywałam całą gamę uczuć: od śmiechu przez irytację po prawdziwe wzruszenie. Ta książka pięknie pokazuje, że prawdziwa bliskość rodzi się ze zrozumienia i akceptacji, nawet tej bolesnej przeszłości.

Lekkie pióro i idealne tempo na święta ⏱️
Styl pisania autorki jest lekki, przyjemny i bardzo wciągający. Fabuła toczy się dynamicznie, a krótkie rozdziały sprawiają, że trudno się od książki oderwać z myślą „jeszcze tylko jeden”. To zdecydowanie lektura na jeden–dwa wieczory, która nie przytłacza, a doskonale relaksuje i wypełnia serce optymizmem.

Dla kogo jest ta książka? 🎯
Z całego serca polecam ją każdemu, kto:

✅️Uwielbia świąteczne klimaty i czeka na lekturę, która go w nie zanurzy.
✅️Ceni sobie romanse oparte na inteligentnym dialogu i stopniowym rozwoju uczucia.
✅️ Szuka lekkiej, ale nie powierzchownej opowieści obyczajowej z nutą refleksji.
✅️Potrzebuje odprężającej historii o drugich szansach, rodzinie i przebaczeniu.

Moja ocena:  8/10🌟

To pięknie napisana, klimatyczna i bardzo przyjemna książka, która idealnie wpisuje się w konwencję świątecznego romansu. Daje dokładnie to, czego się po niej spodziewamy: ciepło, humor i wiarę w świąteczne cuda.

A jakie są Wasze ulubione świąteczne romanse? Macie już swoją „cebulkową” listę na przyszły grudzień? 📚🎄

Cieszę się, że mogłam się z Wami podzielić tą recenzją! Mam nadzieję, że opisane przeze mnie elementy – od kontrastu między bohaterami po klimat i emocje – pomogą Wam zdecydować, czy to historia dla Was.

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Videograf za egzemplarz książki. 

"Ktoś tu ściemnia" Elżbieta Barczyk

Autorka: Elżbieta Barczyk

Tytuł: Ktoś tu ściemnia

Kategoria: komedia kryminalna  / kryminał 

Wydawnictwo: Novae Res 

Premiera: 19.09.2025

Ilość stron: 414

Oprawa: miękka 

Myślałam, że sięgnę po kolejny mroczny kryminał, a dostałam genialną mieszankę gatunków z bohaterką, której nie da się nie polubić! 🤩

🔍 O CZYM JEST?
To historia Cecylii   Wagner, studentki z wyjątkowym darem (a czasem przekleństwem),  potrafi dosłownie czytać w ludzkich emocjach 😲 Gdy w jej okolicy giną bezdomni, a policja nie wykazuje zainteresowania, Celia z grupą ekscentrycznych przyjaciół i emerytowanym policjantem rusza na własne śledztwo.

💡 CO MI  SIĘ PODOBAŁO?
Celia to perełka! Jej dar bycia „żywo wykrywaczem kłamstw” i niecodzienne poczucie humoru to gwarancja świetnej zabawy. Lekkość i humor. To nie jest ciężki, krwawy thriller, a lekka komedia kryminalno-obyczajowa z przymrużeniem oka. Czytało mi się to z uśmiechem! 😊 Struktura jak dobry serial. Książka podzielona jest na rozdziały, z których każdy to niemal osobna, krótka sprawa. To sprawia, że lektura jest dynamiczna i idealna na wieczorne relaksy. Drużyna marzeń. Ekscentryczni przyjaciele Celi dodają całej historii masę uroku i ciepła. To właśnie relacje i przyjaźń są tu bardzo ważne.

⚠️ DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA, A DLA KOGO NIE?
✅ POLECAM, jeśli lubisz lekkie kryminały, oryginalnych bohaterów, humor w książkach i nie oczekujesz mrocznego thrillera.
❌ ODRADZAM, jeśli szukasz mocnego, psychologicznego dreszczowca z krwawymi szczegółami i szybką akcją.

MOJA OCENA: 8/10 🌟

To idealna, przyjemna i wciągająca lektura na chandrę, podróż czy zimowy  wieczór. Po prostu dobra książka, która bawi i relaksuje! Gorąco polecam!

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res za egzemplarz książki.